ΕΝΑΣ στοχαστικός ζωγράφος της γενιάς της αμφισβήτησης, ο Γιάννης Ψυχοπαίδης και η πλέον αναγνωρισμένη ποιήτρια των τελευταίων δεκαετιών, με εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες και πολλές διακρίσεις, η Κική Δημουλά, δεν γνωρίζονταν προσωπικά. Η Συνάντηση των δύο τεχνών τους, της ποίησης και της ζωγραφικής, οργανώθηκε από τις Εκδόσεις Ίκαρος με τη μορφή μιας μεγάλης, πλούσια εικονογραφημένης ανθολογίας ποίησης, που συμπληρώνεται με δεκάδες πρωτότυπες εικόνες.

«Η πρόταση να ανθολογήσω την ποίηση της Κικής Δημουλά με βρήκε έτοιμο» θα πει ο Γ. Ψυχοπαίδης. «Αγαπούσα και ξεχώριζα εδώ και πολλά χρόνια την ποίησή της. Έβαλα όμως έναν όρο. Να μη βρεθούμε, να μην επικοινωνήσουμε μέχρι να τελειώσει η ανθολογία».

Ρίχτηκε με τα μούτρα στην αναδρομή του έργου μιας ζωής, στο «βαθύ διάβασμα» και μέσα σε μισό χρόνο «απάντησε» στα 80 ποιήματα που ανθολόγησε απο τις δέκα ποιητικές συλλογές που εξέδωσε η Κική Δημουλά μέσα σε 40 χρόνια, από το «Έρεβος» (1956) μέχρι τη «Χλόη θερμοκηπίου» (2005), με 73 ζωγραφιστά έργα, τη δική του αναδρομή και ανθολογία -μικρούς πίνακες που εκτίθενται στην Γκαλερί Ζυμπουλάκη.

«Δεν μπορούσα να ελέγξω αυτό το ποτάμι που ξεχείλιζε μέσα μου» θα πει. Σ' αυτή την πλημμύρα των εικόνων η κυρία της ποίησης απάντησε μ' ένα καινούργιο ποίημα: «Σου ταχυδρόμησα ένα βότσαλο χτες. Μόλις το λάβεις εσύ που ξέρεις να πεταλώνεις χρώματα και να δαμάζεις ποιαν απόχρωση παίρνει το ακατόρθωτο όταν αφηνιάζει, ζωγράφισέ μου σε παρακαλώ αυτές τις άδειες κόγχες με χρώμα βαρύ σιδερένιο κλειστό διπλαμπαρωμένο να μοιάζουνε απόρθητες...».

«Η ζωγραφική για μένα είναι κυρίως απόλαυση, ευχαρίστηση» λεει η Κική Δημουλά. «Δεν είναι ποσοτικά αντίστοιχα η κατασκευή ενός πίνακα και ενός ποιήματος. Το να τραβήξεις μια γραμμή, το να γράψεις, είναι επίπονο. Προσπαθείς να γράψεις και δεν γίνεται τίποτα, δεν τα καταφέρνεις. Και ξαφνικά κάτι γίνεται και βγαίνει ο στίχος».

«Με όρους ζωγραφικής η ποίηση της Κικής Δημουλά είναι σαν μια υπαρξιακή ποπ αρτ, με έντονη αναφορά σε μια πραγματικότητα που να ανατρέπεται τελείως, για να οδηγήσει σε μια υπέρβαση» θα παρατηρήσει ο Γ. Ψυχοπαίδης.

Ζωγραφική και ποίηση διαφυλάσσουν τον ιδιαίτερο λόγο τους, τη γραμματική και το συντακτικό τους, τη δική τους γλώσσας. Δεν εικονογραφούν ούτε μεταφράζουν η μία την άλλη.