Η ΠΟΙΗΣΗ όπως η γυναίκα, το παιδί, το περιβάλλον, έχουν τη μέρα τους, λες και χρειάζoνται ειδικές επέτειοι γι' αυτά τα ζωτικά θέματα. Θέματα που πρέπει να μας απασχολούν καθημερινά. Ίσως μια ευκαιρία, το έναυσμα για να ασχοληθούμε λίγο περισσότερο μαζί τους, να αναλογιστούμε πού βρισκόμαστε; Να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτά και άλλα προβλήματα που ταλανίζουν τη ζωή και κάνουν την καθημερινότητά μας χωρίς ποιότητα και χωρίς ποίηση μιας και σήμερα είναι η «Διεθνής Ημέρα της Ποίησης», θεσμός που υιοθετήθηκε από την Unesco, πριν από μερικά χρόνια, ύστερα από πρόταση του συγγραφέα και πρέσβη στην Unesco τότε, Βασίλη Βασιλικού.

Και ο καλύτερος τρόπος, λοιπόν, για να γιορτάσουμε αυτή τη μέρα είναι να νιώσουμε την ανάγκη σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο να γίνει η καθημερινότητά μας ποιητική, πέρα από το αν διαβάζουμε ή αν αγοράζουμε ποιητικές συλλογές που αφθονούν στις μέρες μας. Κι όπως σωστά λέχθηκε: «Η ποιητική παραγωγή ανθεί, οι πωλήσεις των ποιητικών συλλογών συρρικνώνονται. Περισσότεροι γράφουν παρά διαβάζουν ποίηση. Ποιητές χωρίς αναγνώστες». Χωρίς βέβαια να σημαίνει πως όσοι γράφουν στίχους απαραίτητα θεωρούνται και ποιητές. Η ποίηση δυστυχώς δεν είναι μια «δημοφιλής» τέχνη. Δεν φέρνει χρήματα και τα χρήματα δεν έχουν ποίηση», όπως έγραψε ο Ρόμπερτ Γκρέιβς, πιστοποιώντας την παραδοσιακή αδιαφορία του ταγμένου ποιητή στα υλικά αγαθά. Τον ποιητή και την ποίηση δεν θα τα δούμε στα περιοδικά λάιφ στάιλ και στις εκπομπές της τηλεόρασης, κι όταν αυτό γίνεται το συζητάμε ως φαινόμενο και ως εξαίρεση, για να επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά ο κανόνας. Κι ας είναι η ποίηση διαβατήριο κατανόησης. Κι ας μεταφέρουν οι ποιητές, διαφορετικών ηλικιών, αντιλήψεων, ποιητικών δρόμων κάτι από τον πολιτισμό και την κουλτούρα του. Ο γνωστός ποιητής Τίτος Πατρίκιος, θα πει: «Η ποίηση είναι μια συλλογική αυτοβιογραφία που μας αφορά όλους». Και ο ποιητής Γιάννης Κοντός θα σημειώσει: «Η ποίηση είναι ένα προϊόν ψυχολογικό, αισθητικό και πατριωτικό. Πατριωτικό γιατί συνδέεται άμεσα και είναι εκφραστής της γλώσσας, που γνωρίζουμε τι σημαίνει για τον κάτοικο μιας χώρας».

Ας βάλουμε, λοιπόν, την ποίηση στη ζωή μας. Μας βοηθά να αποδράσουμε από το αναπόδραστο. Να στοχαστούμε, να θυμηθούμε και να ζήσουμε έρωτες, να ξεθάψουμε συναισθήματα και αισθήματα. Μας δίνει μια άλλη οπτική να δούμε ορισμένες πλευρές του κόσμου και να δημιουργήσουμε δικούς μας. Μας ταξιδεύει σε «μακρινές θάλασσες και σε γαλάζιους πόντους». Μας επιτρέπει το όνειρο, ζητούμενο της εποχής μας και κάθε εποχής.

Μια μεγάλη προσφορά στην ποίηση είναι και η μελοποίησή της, θα πρέπει να μνημονεύσουμε και να ευχαριστήσουμε συνθέτες, όπως τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη που μας έδωσαν τραγούδια με στίχους Σεφέρη, Ελύτη, Γκάτσου, όπως και άλλοι παλαιότεροι και νεότεροι που μελοποίησαν ποιητές γνωστούς και άγνωστους, βάζοντας, στην κυριολεξία, την ποίηση στη ζωή μας. Και με «λογισμό και όνειρο» να την κάνουμε καλύτερη.

Πηγή: Φιλελεύθερος